Motie van Wantrouwen Stationsplein

Gisteren heeft de voltallige oppositie het vertrouwen opgezegd in het college. Dat is het zwaarste instrument dat wij als raadsfracties hebben en niet eentje dat je zomaar inzet. Waarom nu dan toch?

Als raadslid draag ik de verantwoordelijkheid om namens de Haarlemmers die op mij gestemd hebben te controleren of hun geld goed besteed wordt. Dat kan ook, want als raad hebben we het zogenaamde ‘budgetrecht’. Dat houdt in dat het college alleen geld mag uitgeven, dat door de raad als ‘krediet’ beschikbaar is gesteld. Als dat geld op is, dan moet het college naar de raad om opnieuw geld, krediet, aan te vragen. Althans…. zo zou het moeten gaan.

De werkelijkheid is de afgelopen jaren anders gebleken. Keer op keer gaf het college geld uit, waarvoor door de raad geen krediet was gegeven. Deze kredietoverschrijdingen werden dan pas achteraf aan de raad gemeld. Vervolgens konden wij dan niet veel anders dan achteraf dat krediet goedkeuren.

Omdat we er als raadsleden met deze werkwijze eigenlijk voor Piet Snot bijzitten, hebben wij, gesteund door de voltallige raad, in maart van dit jaar de motie ‘Krediet achteraf’ ingediend, waarin de raad zijn ongenoegen uit sprak over “de werkwijze waarbij, behoudens calamiteiten, door het college uitgaven worden gedaan waarvoor pas achteraf krediet wordt aangevraagd”. Begrijp me goed, ik begrijp ook dat sommige projecten soms duurder uitvallen dan dat je vijf jaar eerder hebt begroot. Maar op het moment dat je ziet dat het geld op is, moet je dan als de wiedeweerga naar de raad toegaan om extra geld te vragen.

Dat doet dit college stelselmatig niet. Toen we vervolgens in juni werden geconfronteerd met € 10,3 mln. aan overschrijdingen, was dit de aanleiding voor de voltallige oppositie om een motie van afkeuring in te dienen en niet in te stemmen met de jaarrekening. Immers, we zitten er niet om alleen maar ja te zeggen tegen uitgaven die al zijn gedaan.

Gisteren spraken we over het Stationsplein. Een groot complex project, dat duurder is uitgevallen dan oorspronkelijk was begroot. Dat is erg. Maar nog erger is dat de verantwoordelijk wethouder Van Doorn al geruime tijd (maanden, misschien zelfs anderhalf jaar) op de hoogte was van het feit dat hij miljoenen meer had uitgegeven dan dat er door de raad aan krediet was verstrekt. Toch werd de raad niet geïnformeerd.

Om als raad richting onze kiezers de verantwoordelijkheid te kunnen dragen die zij ons met hun stem hebben toegekend, is het van essentieel belang dat ons budgetrecht niet wordt uitgehold en dat we volledig en tijdig worden geïnformeerd. Als dit stelselmatig en moedwillig niet gebeurt, moet de raad ingrijpen. Als oppositie hebben we daarom het zwaarste woord, de vertrouwensvraag, uitgesproken. Deze motie van wantrouwen is niet gesteund door de coalitiepartijen, die aanvankelijk wel een motie van afkeuring richting één van de wethouders op tafel legde, maar deze vervolgens ook weer introkken. En zo bleef alles zoals het was. Op 19 maart 2014 is het woord aan de kiezer…

Advertisements

3 thoughts on “Motie van Wantrouwen Stationsplein

  1. Remco, ik kan met mijn hand op mijn hart zeggen dat ik me hier de afgelopen drie jaar dat ik in de raad zit voor heb ingezet. Als oppositie hebben we steeds zwaardere instrumenten ingezet; motie van ongenoegen, motie van afkeuring, niet instemmen met jaarrekening en nu dan dus het zwaarste middel, een motie van wantrouwen. Meer kan ik als oppositie raadslid niet doen. Ja, en jullie natuurlijk informeren!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s